دریاب راز زلالی ز رود پاک

آن رود رفته،به دریا رسیده است

بگذشته از هرآن چه که در راه دیده است

یابرده سنگریزه ،به همراه خویشتن

یا از میان کوه،

بگشوده در خروش گذشتن ، مسیر خویش

اهدای زندگی به مسیری که می رود

تقدیم باور سبزی به دشت خشک

اما اگر بمانی به مکر خاک

تا انتقام سنگریزه بگیری ز روزگار

درخویش مانده ای

در این حصار خاک

مرداب می شوی

مرداب یا که رود؟

این انتخاب ماست

همچون زلال رود

مرداب تیره دل

جاری به شوق دیدن دریا، بسان رود

در خویشتن فرو نشسته

به مرداب غصه ها

آری گذشت

رمز بقا،جاودانگی ست

بگذر از آنچه که در راه دیده ای

بخشیده قهر رفیقان نیمه راه

بگذشته از گناه عزیزان بی گناه

نامهربانی این روزگار سخت

گه گاه نارفیقی این مردمان خوب

زخم به جان نشسته از این لحظه های تلخ

دریا نمی شوی،اگر نپذیری مرام رود

آیین رود،رمز گذشتن زهر چه هست

بی اعتنا به سنگ نشسته میان راه

در آرزوی رسیدن،وصال دوست

آری گذشت

زیبا شباهتی به فعل خداوند مهربان

این آرزوی تو در سجده های عشق

دریاب راز زلالی زرود پاک

دریا اگر نپذیردتو را به خویش

در خویش مرده ای

سرگرم چاله حکایات بین راه

این سنگریزه شکایات روزگار

مرداب گشته ای

 کیوان شاهبداغی